Ditët e ftohta dhe me shi të japin mundësinë të vëzhgosh realitetin gri,
jo vetëm nga vranësira e smogu. Lexuesit e mi do e kuptojnë shumë shpejt se e
kam shkruajtur këtë tekst në timon meqë akoma nuk ka një ligj që e ndalon këtë. Nuk mund ta evitoja, megjithëse për arsye
kohe dhe etike e shkrova si të thuash, me frena dore. Më dhimbset polici i
tulatur i kryqëzimit, i cili, i pafuqishëm, pret që të gjithë ta respektojnë
tabelën e tij të stop-it ndërsa shikon me trishtim të pabindurit t’i kalojnë
para hundës, sikur të ishte i padukshëm. Sa për këmbësorët, çuditërisht as ai
nuk e vret mendjen, le më shoferët e nxituar të mëngjesit. Polici rri në shi,
njerëzit po ashtu, duke pritur që ndonjë shofer i sjellshëm t’iu lejojë të
kalojnë në vijat e bardha. Në krahun tjetër të kryqëzimit, unë pres që policit
tim t’i mbushet mendja më në fund të hapë rrugën. Por jo. Shiu vazhdon, policët
lagen me durimin e detyrës ndërsa kalimtarët lagen nga halli e mallkojnë se askush
nuk i lë të kalojnë. “Qeveritë kalojnë, shoqëritë vdesin, policia është e
përjetshme”, mu kujtua Balzaku. Në “deja vu-në” e mëngjeseve të mia, i habitur
përsëri me skenën, shoh në kroskot minutat që fluturojnë bashkë me karburantin.
Më në fund u shfaqën sirenat e xhipave që shoqërojnë politikanin e radhës i
cili është vonë për kushedi se ku.
Autokolona luksoze e
shtetit tim sfilon para nesh me arrogancën e një pushtuesi. Mercedesi i zi qeveritar
shkëlqen në paturpësinë e tij dhe as shiu nuk e lag. Polici nderon me bori e
sharje në sfond por që nuk kanë të bëjnë me të. Një nga meritat e demokracisë
është pikërisht se një politikan nuk mund të jetë më inkompetent se ata që e
kanë votuar, ka thënë një amerikan i famshëm emrin e të cilit nuk e kujtoj. Unë
po mendoja se, atë makinë e ka paguar familja ime ndër breza. Që përpara stërgjyshit
tim e di se i kemi paguar taksat shtetit të ri, atyre që erdhën, edhe vetë-mbretit,
pastaj pushtuesit, pastaj diktatorit që e mori të gjithë pasurinë tonë, edhe
prindërit e mi i paguan gjithë jetën. Çdo ditë, unë vetë, ia paguaj karburantin
kësaj makine që më lë të pres në mes të rrugës, ndërsa të tjerët, të pazëtë, i
lë të presin në shi.
Mu kujtua ndërkohë një
ngjarje spanjolle e viteve tetëdhjetë. Asokohe, Presidentit Gonzalez i shkoi
mendja të kalonte pushimet në jahtin “Azor” të ish diktatorit Franko. Kështu që,
ky President demokracie, pa e menduar gjatë ia kërciti ca ditë me pushime në det
të hapur. Spanjollët u revoltuan shumë e lumenj boje u derdhën nëpër gazeta.
Presidenti u justifikua duke thënë se jahti ishte i shtetit dhe se ai kishte të
drejtë ta përdorte. Një gazetar i njohur i shkroi letër Presidentit ku i kërkonte
që t’ia rezervonte jahtin e famshëm për ca ditë. Dëshironte të kalonte pushimet
me familjen. Normalisht që duke qenë pronë e shtetit ishte edhe pronë e të
gjithë qytetarëve e për rrjedhojë edhe ata kishin të drejtë ta përdornin. Ajo
anije nuk u përdor kurrë më për pushimet presidenciale.
Për këtë u kujtova kur
pashë Mercedesin e shtetit tim që fluturonte mbi gropa dhe qytetarët që po i
nxirrnin dorën furgonave anës rrugës t’i ulnin duart të ndrojtur, me një gjest
të ngjashëm me atë të futjes së votës në kuti. Sido që t’i japi drejtim votës
zotëria i lagur duke zgjedhur një të keqe nga dy ose nga tri, me shumë gjasa
prapë në shi do të mbetet. Askush nuk habitet më nga arroganca sistematike e
politikanëve; menjëherë sa bëhen pjesë e klubit elitar, fillojnë të gëzojnë
privilegjet me të drejta të plota. Rrallë herë të zë syri një politikan të
sjellshëm e me këmbë në tokë, të edukuar, të dashur me njerëzit qofshin këta
edhe votuesit e tij. Mercedesi e shton shpejtësinë dhe sirenat e ngrenë zërin
megjithëse rruga nuk është e përshtatshme. Me siguri ndonjëri nga ata njerëz që
i ka dhënë voten tani pëshpërit me vete –i lumtë filanit! Kushedi nëse ndonjë
ditë, Mercedesi i shërbimit publik ndalet e merr ndonjë votues të lagur! Atëherë
koha do të hapej, dielli do të shkëlqente dhe unë do shkruaja një artikull me alegri
spanjolle.
Erion Hiluku
Tiranë, janar
2015.
No comments:
Post a Comment